13-08-2008, 08:52
[/font][/size]Babası gibi yetim kaldı Henüz 5 aylıkken yetim kalan ve Şamdancı ailesi tarafından evlatlık alınan Şehit Yarbay Miktad Şamdancı'nın 2 yaşındaki oğlu TAHSİN BEHİÇ de babası gibi yetim kaldı. Annesi Emine Şamdancı'nın kucağında babasının tabutu başına gelen Tahsin Behiç babasının fotoğrafını okşadı. Şehit eşinin, oğluna babasının fotoğrafını göstererek, "Oğlum bak, baban geldi. Baban cennete gitti, seni oradan görüyor." demesi törene katılanları Gözyaşlarına boğdu.[size=medium]
besleyelim hala içimizde maaşlarını ödayelim cebimisden hainlerin...
AH BEBEGİM YAKTIN BENİ...
OFFF YÜREK Mİ DAYANIR ... 2 YAŞINDA DAHA ..KELİMELERİM AGSIMA DÜĞÜMLENİORR....
büyüdüğünde nasıl anlatıllr ki bu acı sana...
Şimdi Ağlıyorum Baba
Şimdi ağlıyorum baba
Nedenini telafuz edemediğim bir sancı var yüreğimde
Gözyaşlarıma anlam yükleyemiyorum
Çünkü hiç böylesine bir kaybedişim olmamıştı.
Şimdi gidişleri anlamayacak kadar küçük bir yüreğe
Nasıl anlatacaklar yanağıma bir buse bırakamadan gidişini
Nasıl o kocaman boşluğu dolduracaklar ömür sayfalarım yazılırken
Ve nasıl yüzümdeki hüzün gecesini, tebessüm sabahına ulaştıracaklar
Çünkü ben daha iki yaşındayım babam…
Şimdi ağlıyorum baba
Annemin ardın sıra döktüğü gözyaşlarıdır, çehremden süzülen
Ya da dedemin yüzündeki burukluktur, simama hüznü yansıtan
Anlayamadığım, anlatamadığım birçok şey konuşuluyor etrafımda
Susmayı tercih edip göz pınarlarımı konuşturuyorsam çaresizlikten
Ve ayrılığın en koyu tonunu yaşıyorsam hayat filmimin ilk sahnesinde
Mazur gör ebedi hasretim ağlamaktan başka ellimden ne gelir
Çünkü ben daha iki yaşındayım babam…
Şimdi ağlıyorum baba
Gidişin, ayrılığın, hüznün, hasretin kol gezdiği mevsime tekabül etti
Hazan rüzgarları erken soldurdu çocukluk neşesini yaşayan küçük çehremi
Umut çiçeklerimi tomurcukken kopardılar goncalarım güle varamadan
Ve hasret yağmurlarıyla ıslanmaya mahkum ettiler ardın sıra
Matemin rengine bürünmüşse bayramlığımın rengi
Ve özlem meltemleri okşayacaksa artık senin yerine saçlarımı
Anlamamı beklemesin kimse bu yaşanılanları
Çünkü ben daha iki yaşındayım babam…
Şimdi ağlıyorum baba
Kavuşmanın hayaliyle şafakların sayıldığı bir vakittin yolunu gözlerken
Ayrılığın ayazıyla beklediğimiz eşiklerde donup kaldık
Daha doyunca baba, canım babam, babacığım diyemeden
Yetim, garip, boynu bükük diye anılır olduk
Baba diye senin yarın bilinen amcanın boynuna sarılır olduk
Kaybolduk hüznün çöllerinde gözyaşının vahalarını ararken
Ve gözlerimizi boşluğun içine saldık hiçbir şeyin hayalini kuramadan
Çünkü ben daha iki yaşındayım babam…
Şimdi ağlıyorum baba
Elimdeki bebek bile teselli edemiyor garipliğimi
Üzerimdeki incecik elbiselerden değil tir tir titreyişim
Zeliha’nın gözyaşlarıyla ve ben Güneş’nin ışıklarıyla yeşerttiğimizdir
Kucak dolusu bize sunduğun şahadet gülleri
Ah babacığım neden ayırdılar ki bizleri
Oyunlarımızın süsleyeceği yıllarımızı neden gariplik deryasına attılar ki
Neden bayram sabahımızı hüzün örtülerine bürüdüler ki
Bayramlıkta istemezdim yeter ki bir kere daha yüzüme tebessüm etsen
Gidişine anlam yükleyebileceğim bir zamanı bekleseydiler
Bu gidişi sebebini anlayamam ki,
Çünkü ben daha iki yaşındayım babam…
Şimdi ağlıyorum baba
Evimizin önüne toplanmış kalabalığın geliş sebebine anlam veremiyorum
Yapılan feryatların senin için olduğunu idrak edemiyorum
Önümüze uzatılan dört tahtanın şahadet yolculuğunda vasıtan olduğunu bilemedim
Bu vedanın sonsuz hasrete sürüklediğini hiç tahmin edemedim
Bu toprakları yıllar sonra özlemle buram buram öpeceğimi
Sol yanımdaki acının her geçen gün büyüyeceğini
Ve her baba denilişinde gözlerimin dolacağının
Yetimliğin yüce makamı için koşacağımı bilemedim
Çünkü ben daha iki yaşındayım babam…
Şimdi ağlıyorum baba
Sana en muhtaç olduğum zamanlarda yanı başımda olamayacaksın
İlk okula gidişimi, ilk karne sevincimi, ilk diplomamı, ve daha nice ilklerimi göremeyeceksin
Ve ben hep etrafıma bakınacağım en mutlu günümde kalabalığın içinde seni bulmak adına
Hep sen kokulu hasret güllerini takacağım saçıma şefkatini yüreğimde hissetmek için
Seni benden ayıran zalimlerin kinini ömür boyu döktüğüm gözyaşıyla yıkayacağım
Ve senin gidişinle hiç boynumu bükmeyeceğim, verdiğin şerefle başımı dik tutacağım
İki yaşında beni sensiz bırakanları ben de Rahmanın kapısına bırakacağım
Üzülmüyorum artık babam gidişin vatan adınaymış, Hakkın en şerefli makamınaymış
Varsın iki yaşında olayım bir kerede olsun tebessümüne müştehak oldum ya
Rabbim baba tebessümünü görmemiş evlat, evlat simasına meftun olamamış baba bırakmasın.
Ve senin şefaatinden bu garip ve sana hasret evlatlarını ayırmasın…
besleyelim hala içimizde maaşlarını ödayelim cebimisden hainlerin...
AH BEBEGİM YAKTIN BENİ...
OFFF YÜREK Mİ DAYANIR ... 2 YAŞINDA DAHA ..KELİMELERİM AGSIMA DÜĞÜMLENİORR....
büyüdüğünde nasıl anlatıllr ki bu acı sana...
Şimdi Ağlıyorum Baba
Şimdi ağlıyorum baba
Nedenini telafuz edemediğim bir sancı var yüreğimde
Gözyaşlarıma anlam yükleyemiyorum
Çünkü hiç böylesine bir kaybedişim olmamıştı.
Şimdi gidişleri anlamayacak kadar küçük bir yüreğe
Nasıl anlatacaklar yanağıma bir buse bırakamadan gidişini
Nasıl o kocaman boşluğu dolduracaklar ömür sayfalarım yazılırken
Ve nasıl yüzümdeki hüzün gecesini, tebessüm sabahına ulaştıracaklar
Çünkü ben daha iki yaşındayım babam…
Şimdi ağlıyorum baba
Annemin ardın sıra döktüğü gözyaşlarıdır, çehremden süzülen
Ya da dedemin yüzündeki burukluktur, simama hüznü yansıtan
Anlayamadığım, anlatamadığım birçok şey konuşuluyor etrafımda
Susmayı tercih edip göz pınarlarımı konuşturuyorsam çaresizlikten
Ve ayrılığın en koyu tonunu yaşıyorsam hayat filmimin ilk sahnesinde
Mazur gör ebedi hasretim ağlamaktan başka ellimden ne gelir
Çünkü ben daha iki yaşındayım babam…
Şimdi ağlıyorum baba
Gidişin, ayrılığın, hüznün, hasretin kol gezdiği mevsime tekabül etti
Hazan rüzgarları erken soldurdu çocukluk neşesini yaşayan küçük çehremi
Umut çiçeklerimi tomurcukken kopardılar goncalarım güle varamadan
Ve hasret yağmurlarıyla ıslanmaya mahkum ettiler ardın sıra
Matemin rengine bürünmüşse bayramlığımın rengi
Ve özlem meltemleri okşayacaksa artık senin yerine saçlarımı
Anlamamı beklemesin kimse bu yaşanılanları
Çünkü ben daha iki yaşındayım babam…
Şimdi ağlıyorum baba
Kavuşmanın hayaliyle şafakların sayıldığı bir vakittin yolunu gözlerken
Ayrılığın ayazıyla beklediğimiz eşiklerde donup kaldık
Daha doyunca baba, canım babam, babacığım diyemeden
Yetim, garip, boynu bükük diye anılır olduk
Baba diye senin yarın bilinen amcanın boynuna sarılır olduk
Kaybolduk hüznün çöllerinde gözyaşının vahalarını ararken
Ve gözlerimizi boşluğun içine saldık hiçbir şeyin hayalini kuramadan
Çünkü ben daha iki yaşındayım babam…
Şimdi ağlıyorum baba
Elimdeki bebek bile teselli edemiyor garipliğimi
Üzerimdeki incecik elbiselerden değil tir tir titreyişim
Zeliha’nın gözyaşlarıyla ve ben Güneş’nin ışıklarıyla yeşerttiğimizdir
Kucak dolusu bize sunduğun şahadet gülleri
Ah babacığım neden ayırdılar ki bizleri
Oyunlarımızın süsleyeceği yıllarımızı neden gariplik deryasına attılar ki
Neden bayram sabahımızı hüzün örtülerine bürüdüler ki
Bayramlıkta istemezdim yeter ki bir kere daha yüzüme tebessüm etsen
Gidişine anlam yükleyebileceğim bir zamanı bekleseydiler
Bu gidişi sebebini anlayamam ki,
Çünkü ben daha iki yaşındayım babam…
Şimdi ağlıyorum baba
Evimizin önüne toplanmış kalabalığın geliş sebebine anlam veremiyorum
Yapılan feryatların senin için olduğunu idrak edemiyorum
Önümüze uzatılan dört tahtanın şahadet yolculuğunda vasıtan olduğunu bilemedim
Bu vedanın sonsuz hasrete sürüklediğini hiç tahmin edemedim
Bu toprakları yıllar sonra özlemle buram buram öpeceğimi
Sol yanımdaki acının her geçen gün büyüyeceğini
Ve her baba denilişinde gözlerimin dolacağının
Yetimliğin yüce makamı için koşacağımı bilemedim
Çünkü ben daha iki yaşındayım babam…
Şimdi ağlıyorum baba
Sana en muhtaç olduğum zamanlarda yanı başımda olamayacaksın
İlk okula gidişimi, ilk karne sevincimi, ilk diplomamı, ve daha nice ilklerimi göremeyeceksin
Ve ben hep etrafıma bakınacağım en mutlu günümde kalabalığın içinde seni bulmak adına
Hep sen kokulu hasret güllerini takacağım saçıma şefkatini yüreğimde hissetmek için
Seni benden ayıran zalimlerin kinini ömür boyu döktüğüm gözyaşıyla yıkayacağım
Ve senin gidişinle hiç boynumu bükmeyeceğim, verdiğin şerefle başımı dik tutacağım
İki yaşında beni sensiz bırakanları ben de Rahmanın kapısına bırakacağım
Üzülmüyorum artık babam gidişin vatan adınaymış, Hakkın en şerefli makamınaymış
Varsın iki yaşında olayım bir kerede olsun tebessümüne müştehak oldum ya
Rabbim baba tebessümünü görmemiş evlat, evlat simasına meftun olamamış baba bırakmasın.
Ve senin şefaatinden bu garip ve sana hasret evlatlarını ayırmasın…