Eşref Ziya Fan Sitesi

Bütün aşk hikâyelerinin en unutulmaz en heyecan verici sahnesi, sevenin sevgiliye ilk baktığı andır şüphesiz.

Daha doğrusu, onun yüzünü ilk gördüğü vakit.

Âşıktaki içsel değişimin başladığı an, gözün sevgiliye ilk takıldığı saniye dilimidir ve aşığın bütün biyografisi, bu “ilk bakışın öncesi ve sonrası”ndan ibarettir.

Kalpte ateşin yükselmesi, aklın ve sabrın ateşe düşmesi o ilk bakış ile başlar.

Kılıcın kınından sıyrılması yahut okun yaydan fırlamasıdır bu.

Sevgilinin yüzü kınında bir kılıç yahut sadakta bir yay gibidir; bakış onu kınından ve sadağından çıkarır.

Sevgili’nin yüzü mü; aşk yangınını alevlendiren ilk kıvılcımdır.

Aşığın kalbi mi, ilk bakıştan sonra suda titreyen bir mehtap.

Göz… Savaşı başlatan haberci.

Bakış… Elde olmayan kader; ilahi kaza.

Ve aşk… Kalp ile göz arasındaki kutlu bir hadise.

Çok sonraları kalp göze diyecektir ki;
“Ben bu onulmaz derde iten sensin.
Safayı sen sürdün, acıyı ben çektim.
Nimet senin, zahmet benim oldu.
Sen sevinirken, kaygılanan ben oldum.
Bakışlarını arttırdıkça sen, dertlerimi çoğalttın benim.
Zafere eren sen, hezimete uğrayan ben.
Sen emirlere itaat edilen hükümdar oldun, ben senin peşinde koşan tebaan.
Sen emir ben esir. "

Sonra devam eder;

"Ey göz! Sen ikisin ben birim.
İki kişinin bir ferde saldırıp onu öldürmesi zulüm değil de nedir..?
Şimdi ağla o halde; etiğin zulmün cezasını çek bakalım."

Göz buna karşılık ayet-i kerime ile cevap verir;

"Gerçek şu ki; gözler kör olmaz, ancak sinelerdeki kalpler kör olur"
(Hacc 46)

Göz görünce bir kez geriye ne kalır?

İSKENDER PALA

"Gerçek şu ki; gözler kör olmaz, ancak sinelerdeki kalpler kör olur"
çok güzel abla..Allah razı olsun...

GERÇEKTEN ÇOK GÜZEL TEŞEKKÜRLER

cok güzel gercekten esra.cok büyük bir anlam veriyor.

allah razı olsun esra...

öyle senden çok uzaklarda değilim
görmesini bilen gözlerin bakışındayım
AŞK BUDUR BENCE

Yazının devamı;
Ebu Hureyre der ki: ‘‘Kalp bir kral ise, organlar emrine amade askerler gibidir. Kral iyi davranış içinde olursa, askerler de ona uyar. O fenalık yaparsa, emrindeki askerler de fena davranır.’’ Göz der: ‘‘O hâlde ey kalp, kendini de beni de helâka sürükleyen sensin. Seni perişan eden yegâne şey, Allah'ın sevgisinden, zikrinden ve emrettiklerinden uzak kalmandır. Sen başkasının sevgisini O'nun sevgisine tercih ediyorsun ve aşkın yükünü bana yüklüyorsun. Şimdi ağlayan benim, yanan sen. Ne sen beni kurtarabilirsin, ne ben seni söndürebilirim. Ben su serptikçe senin alevin artacak, sendeki ateş arttıkça ben daha çok yaş akıtacağım. Yoksa ‘Hayırlı olanı şu değersiz şeyle mi değiştirmek istiyorsunuz?’ (Bakara, 61).’’

Yedi Askı'nın şairlerinden biri şöyle soruyor:

‘‘Şaşkın vaziyetteyim; nefsimi mi azarlayayım, arzulu gözümü mü, yoksa kalbimi mi?’’